Nu ook mijn weblog ten prooi is gevallen aan de gedwongen verhuizing van web-log.nl, heb ook ik besloten om te verhuizen. Mijn log is niet meer mooi te krijgen, al mijn werk is teniet gedaan en het programma is niet gebruiksvriendelijk meer.

Daarom log ik vanaf nu op http://muis.blogse.nl

Ik hoop dat iedereen me ook daar weer op komt zoeken en vergeet niet deze link te veranderen in http://muis.blogse.nl.

Liefs,

Maaike

Even twee mooie foto’s van Billy voor de kar! Met dank aan Monte Visser, voor meer foto’s en informatie kijk op www.wedstrijdpaarden.nl

Wat een verschrikkelijke rotweek! Het lijkt wel even alsof alles wat ik heb opgebouwd, uit mijn handen glipt.

Vanmiddag te horen gekregen dat Moody 27 mei weggaat, terug naar zijn oude eigenaren. Wegens omstandigheden moet hij weg. Hij mag daar heerlijk op het weiland staan en het zal hem aan niets ontbreken, maar verdriet heb ik er wel van. Ik heb zo’n band met dat dier opgebouwd, tijdens zijn kreupelheid iedere dag weer stappen en uiteindelijk heb ik het rijden weer met hem op mogen pakken. En dat ging eigenlijk best fijn, we werden steeds meer een team. En nu gaat hij weg. De komende anderhalve week mag ik van Eva wel op hem rijden, kan ik nog even genieten van hem en afscheid nemen.

Moody, ik ga je echt missen

Vandaag was dan de grote dag, de dag waar ik al weken naar uitkeek. Eindelijk dan menles met Billy! Na (uiteraard) mijn paard een goede poetsbeurt te hebben gegeven, begaven we ons naar de bak waar het karretje al klaar stond. Billy keek met grote ogen in het rond ‘wat gaan we vandaag doen?’.

Eerst moet hij natuurlijk helemaal opgetuigd worden en langzaam aan onderging die hele pony een transformatie. Over het algemeen genomen is het best een mooi dier, alleen lijkt hij onder het zadel al snel dik en log. Maar onder het tuig kwam er een heel ander paard tevoorschijn! Stond daar opeens een vreselijk mooie, stevige haflinger die zich helemaal in zijn element leek te voelen! Eerst ging Monte even kijken of hij nog een beetje gewend was aan het tuig en daarna spanden we hem voor het karretje. Wauw, wat een mooi beest. Al kijkend naar hem, raakte ik steeds meer in gedachten verzonken, want wat liep hij prachtig voor die kar! En toen was het tijd; ik mocht het ook eens gaan proberen!

En waar ik met rijden, zo op ieder paard ga zitten en er toch redelijk makkelijk mee weg rij over het algemeen, viel dit toch wel even een beetje tegen! Want het enige contact dat ik nog had met Billy was via de leidsels en dat was toch best even wennen. Geen beenhulpen, geen gewichtshulpen, alleen teugelhulpen en stemhulpen tja en ook een zweep erbij, want meneer is over het algemeen liever lui dan moe. En daar ging ik dan, al slingerend op weg, want dat sturen bleek toch nog lastiger te zijn als dat het eruit ziet. Je bent namelijk toch behoorlijk lang en daarnaast ook nog eens best wel breed. Gelukkig hielp Billy mij enorm mee en liet echt even zien dat hij dit toch al veel vaker had gedaan. En uiteindelijk liep het dan ook al best lekker, ik was zeer zeker tevreden en ook Monte vond het geloof ik niet slecht gaan voor de eerste keer.

Weer even een paar weekjes sparen, en dan denk ik dat ik Billy nog maar eens voor mijn karretje ga spannen

Ik voel me nu gewoon eventjes k*t, het zat er al een paar dagen aan te komen, dat vervelende gevoel van binnen en nu is eigenlijk het laatste druppeltje in mijn emmertje beland. Niet dat het nu heel dramatisch slecht met me gaat, maar ik ben gewoon even verdrietig.

Soms zou ik namelijk zo graag iemand anders willen zijn en vraag ik me werkelijk af waarom ik toch zo mijn best doe. Het lijkt wel niets uit te maken op sommige momenten. Waarom zien mensen nu nooit eens de persoon die ik nu ben? Waarom houden mensen toch dat beeld van hoe ik was en me gedroeg pakweg 7 jaar geleden. Waarom blijft dat hangen? Waarom wordt Eva voor me gewaarschuwd mij niet te laten rijden op haar paard, omdat ik ‘een moeilijk meisje ben’. Waarom denken toch nog altijd zoveel mensen zo slecht over me en bovenal, waarom willen ze anderen daarmee beinvloeden? Waarom kijken ze niet, waarom nemen ze niet even de tijd, waarom is het voor hen zo moeilijk om hun mening te herzien? Ik ben anders geworden en ik durf van mezelf te zeggen dat ik best een aardige meid ben, maar ik zou zo graag willen dat mijn verleden stopte met mij in te halen.

Ik wil gewoon geaccepteerd worden voor wie ik ben en niet altijd mezelf te moeten schamen voor wie ik was. En het rare is, dat ik niet eens weet wie ik was, maar toch schaam ik me ervoor.

En nu wil ik eigenlijk dat iemand zijn arm om me heen slaat en me even vasthoudt. Ik wil even mijn tranen laten gaan en ik wil dat iemand ze van mijn wangen veegt.

woorden doen pijn, ookal zie je mijn tranen niet

Waarom leven we? Is er leven na de dood? Wat eet ik nu weer eens vanavond? En als je denkt dat je voor jezelf op deze vragen een redelijk bevredigend antwoord hebt gevonden, dan dient zich een nieuwe levensvraag aan. En uiteraard gebeuren dit soort dingen altijd om half 12 ‘s nachts.

Want wat zijn nu precies gevoelens die horen bij het wonder dat in de volksmond ook wel ‘verliefdheid’ wordt genoemd. Geen idee, maar ik ken ze niet. Heb ook nog niet echt gezocht, maar affijn. Wanneer ben je verliefd, hoe word je verliefd, hoe weet je of dit beantwoord wordt en wat dan? Waar vind ik uberhaubt die persoon en wil ik hem wel vinden? Hoe ga je dan weer verder? Soms betrap ik mezelf op bepaalde dingen en denk ik bij mezelf ‘waarom doe ik dit in hemelsnaam en voor wie?’. De momenten waarop je jezelf opmaakt, terwijl je dat over het algemeen een behoorlijk nutteloze bezigheid vind en dit doet omdat je hoopt dat je toevallig die ene persoon tegen het lijf loopt. Compleet gestoord eigenlijk, want alsof dat ergens toe zou leiden. En op het moment dat je hoort dat die ene persoon dan toch iets heeft met iemand anders, dat je zo’n steek van teleurstelling voelt. Terwijl dat eigenlijk ook weer de bedoeling is, aangezien dat betekend dat ik niets hoef te doen. Lekker onbereikbaar, lekker veilig. Want op het moment dat de rollen omgedraait worden, dan weet ik niet hoe hard ik moet wegrennen. Brrrrrrrrrr, vlieg op, rot op, wat moet je!

Ik ben gestoord………….

In de film gaat het altijd zo mooi. Twee mensen zien elkaar, en worden spontaan verliefd. Op dat ogenblik schijnen alle vlinders, darmwormen en parasieten in hun darmen tot leven te komen. Lijkt mij dat je dan spontaan aan de diarree raakt, maar op de een of andere manier zijn ze in de film compleet gelukkig. Geen idee, maar bij mij werkt het gewoon niet zo. Eerlijk gezegd geloof ik dat het bij mij helemaal niet werkt en als het dan al werkt, dan is het gewoon vragen om de spreekwoordelijke problemen.

En dan toch vanavond gaan slapen met de gedachte ‘shit hij is al bezet’ en een stemmetje achterin je hoofd ‘scheelt dat weer even’.

Jup, ik ben gestoord

Hieperdepiepmiep, het is zomer! Eindelijk weer zomerkleren aan, slippers aan, met je koppie in de zon lopen, verbranden, ijsjes eten op terrasjes. En natuurlijk gisteren met Sanne de eerste zomerse dag in stijl vieren en daarmee Wijk bij Duurstede op stelten zetten. Sanne en Maaike -twee tutmutsen op stap- betekent trouble in town! Het was weer ouderwets gezellig!

En dan moest er natuurlijk ook paardgereden worden. Eva is een weekendje weg en ik heb de zorgen voor Moody. En met dat mooie weer gaat het kriebelen bij mij, ik wil in de buitenbak kunnen rijden. Enige probleem, Moody ziet in een binnenbak al overal kabouters lopen………. Uit veiligheidsoverwegingen toch maar gestart in de binnenbak en halverwege hebben we ons dan toch maar verplaatst naar de buitenbak. Daar ging ik, met mijn 1.75 meter hoge kasteel, de grote boze buitenwereld in. Moody’s oren vielen er bijna vanaf en zijn ogen rolden bijna uit hun kassen; naar Moody’s idee was het aantal bakkabouters in de buitenbak het viervoudige van het aantal in de binnenbak. En op zich ging het wel, totdat er iemand op het terras zijn stoel verschoof. Zoeeeeeeeeeeeeef, bok bok bokbokbokBOKBOKBOK en PLOF, daar lag ik dan. Uiteraard net in die ene natte plek die in die hele bak te vinden was, tot groot enthousiasme van de mensen aan de kant . En aan de andere kant een heel blij kijkend paard “baasje, wat doe je nu!?!”.

Jup! Hierbij verklaar ik het buitenseizoen dan officieel voor geopend! Hieperdepiepmiep

Dat ik bezig was aan mijn tweede puberteit, dat wist ik al langer. Alles wat ik 10 jaar geleden vergeten ben om te doen, ben ik nu aan het inhalen. Dus toen ik gevraagd werd om mee te gaan naar Koninginnenacht in Den Haag heb ik dan ook zonder aarzelen ‘ja’ gezegd (alhoewel ik volgens Manon mezelf al had uitgenodigd voordat zij het kon vragen). Dit zou ik tot een jaar geleden echt nooit, maar dan ook nooit gedaan hebben.

Dus, daar ging ik, met nog 150.000 anderen (voorzichtige schatting, heb ze niet geteld) de straten van Den Haag op. Uiteraard met eigen voorraad drank mee, zoals dat schijnt te horen. Beetje rondlopen, beetje muziek luisteren, op zoek gaan naar 1 bepaald persoon en die dan ook nog vinden wonder boven wonder en uiteindelijk belanden in een kroeg met een wel hele foute muzieksmaak naar mijn idee. Clubmuziek, aaaaaaaaaaargh, zo niet mijn stijl. Waar waren Within Temptation, Epica, System of a Down en de Levellers naar toe? Maar op een gegeven moment deed dat er ook niet echt meer toe, je bent met een hele groep, iedereen heeft lol, iedereen doet maf en met anderhalve liter Smirnoff Ice in je maag, ga zelfs ik op de dansvloer staan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Maaike goes wild!!!!!!!!!!!!!!!! Eerst bewogen er heel voorzichtig een paar tenen, dan wat benen en langzaamaan ging de rest van mijn lijf meedoen. En bleek ik opeens zomaar aan het dansen te zijn met een wel hele fouten gozer, kon er echt niets aan doen…………. En dan het klapstuk van de avond, Maaike aan het praten met een wildvreemde gozer die haar overduidelijk wel heel leuk vond! Hiephoi, ook ik kan het! Ik ben dus toch niet zo een wereldvreemd, oninteressant, lelijk en antisociaal communicatieprobleem als dat ik altijd dacht!

Momenteel ben ik wel enigszins wereldvreemd en communiceer ik ook niet echt normaal, maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik gisterenavond ergens een paar katers heb opgedoken die ik maar niet kwijt schijn te raken. Best lastige beestjes toch . Denk dat ik vanavond maar eens vroeg mijn bedje in duik……………..